رضا کیانی
قبلا درباره حزب نازی-فاشیست انگلستان صحبت کردیم. بد نیست نگاهی هم داشته باشیم به حزب نازی ایالات متحده آمریکا.
در دههی ۱۹۳۰ میلادی، زمانی که آلمان زیر پرچم هیتلر به سرعت در حال صعود بود، در آنسوی اقیانوس اطلس نیز گروهی از مهاجران آلمانی در آمریکا تلاش کردند نسخهای از همان ایدئولوژی را در خاک «سرزمین آزادی» بسازند.نامشان اتحاد آلمانی–آمریکایی بود و رهبرشان مردی به نام فریتس کوهن؛ یک آلمانیتبار پرشور که باور داشت نازیسم میتواند با «میهنپرستی آمریکایی» آشتی پیدا کند.
شعارشان: آمریکا برای آمریکاییها!
اما پشت این شعار فریبنده، چهرهای تاریک پنهان بود: یهودیستیزی، نفرت از کمونیسم و تحسین آلمان هیتلری.اعضای Bund یونیفرمهایی با صلیب شکسته میپوشیدند و مراسمهایشان با سلام نازی آغاز میشد. در شهرهای بزرگ مانند نیویورک و شیکاگو، آنان تجمعهایی برگزار میکردند و پرچمهای آلمان نازی را در کنار پرچم آمریکا برافراشته نگه میداشتند.
راهپیمایی بزرگ در میدان مدیسن گاردن
در فوریهی سال ۱۹۳۹، بیش از ۲۰ هزار نفر در یکی از بزرگترین تجمعات نازی در تاریخ آمریکا شرکت کردند.در میانهی سالن، پرترهی بزرگی از جرج واشینگتن آویزان بود؛ و در زیر آن، رهبران Bund از «آمریکای ناسیونالیستی» سخن میگفتند، در حالی که هزاران نفر با سلام نازی فریاد میزدند!اما بیرون از سالن، هزاران معترض فریاد میزدند: «اینجا آمریکا است، نه آلمان هیتلری!»پلیس بهسختی میان دو گروه ایستاد تا درگیریها خونینتر نشود.
فروپاشی و محاکمه
با آغاز جنگ جهانی دوم، دولت و رسانههای آمریکا علیه Bund واکنش نشان دادند. رهبر گروه، فریتس کوهن، به جرم اختلاس و فساد مالی بازداشت و به زندان افتاد. پس از ورود رسمی آمریکا به جنگ، تمامی سازمانهای حامی آلمان نازی غیرقانونی اعلام شدند و Bund برای همیشه از هم پاشید.
یادگاری از تاریکی
جنبش نازیهای آمریکایی هیچگاه به قدرت نرسید، اما نشان داد حتی در کشوری با آزادی و دموکراسی، افراطگرایی میتواند نقاب میهندوستی به چهره بزند. تاریخ Bund هشدار میدهد: وقتی نفرت با بحران و بیاعتمادی آمیخته شود، حتی آزادترین جوامع نیز در خطرند.